Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

στου φεγγαριού την αγκαλιά.....

ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ

Στου φεγγαριού την αγκαλιά
Άφησα ένα δάκρυ
Πλησίαζαν μεσάνυχτα
Κι ονειροπόλα έγερνα
Σ’ ενός βράχου την άκρη
Γλίστρησε απ’ τα μάτια μου
Κι έπεσε σαν αστέρι
Πριν ακουμπήσει απαλά
Στ’ αγγέλου μου το χέρι
-Πού θα το πας τον ρώτησα
Ειν ένα δάκρυ πόνου
Φυλακισμένο στην καρδιά
Δεν τα’ άφησα ποτέ να βγει
Στο πέρασμα του χρόνου…
Είν' ένα δάκρυ που κυλά
για του πολέμου την φωτιά
για του φτωχού την πείνα
για κάθε μάνα που λυγά
σ ενός παιδιού το μνήμα
για το μικρό το ορφανό
που μια αγκαλιά δεν έχει
και που τις νύχτες του βουβά
το μαξιλάρι βρέχει...
Έσκυψε,  εγονάτισε
 μου έσφιξε το χέρι
και άφησε το δάκρυ μου
να γίνει έν' αστέρι....
και με φωνή αργόσυρτη
ουράνια και θεία
σιγοψυθίρισε γλυκά....
              ***
-Όλα τα’ αστέρια εκεί ψηλά
Που λάμπουν σαν διαμάντια
Έχουν κυλήσει αργά καυτά
Από χιλιάδες μάτια
Ένα απ αυτά, απ’ αύριο
Θα ‘ναι και το δικό σου
Να το κοιτάζεις και να λες
Πως είν’ το μυστικό σου!      

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΧΑΜΕΝΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Κρεμάστηκε στα χειλη η αγάπη Και του ονείρου έσπασε η κλωστή Χάθηκε του πόθου η λαχτάρα Και  του φιλιου σου η ανάσα η ζεστή
Μάδησε ο έρωτας σαν μια μαργαρίτα Και έσβησε η φλόγα του κορμιού Πήρε μακρυά τ άστέρια της η νύχτα Και η φωνή...σαν  πληγωμένου αγριμιού
Φόρεσε κουρέλια η χαρά Και ματωμένο τριαντάφυλλο στο στήθος Την μοναξιά  της πέρα δώθε τριγυρνά Μέσα στο ανώνυμο το πλήθος
Μίσεψε το πάθος ..., Αποχωρισμός Σαν μεταναστης που άλλαξε πατρίδα Σφάλισαν τα βλέφαρα του νου Απόφαση.....Ναι!  Χαθηκε η παρτίδα!!!
ΝΤΟΡΑ ΜΑΝΑΤΑΚΗ

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΡΩΤΑΣ

Ο δικός μας έρωτας δεν γνώρισε παράδεισο Γκρεμιστηκε τσακιστηκε και έπεσε στην άβυσσο Ο δικός μας έρωτας δεν έπιασε λιμάνι Πάλεψε με τα κύματα την φουσκοθαλασσιά Και χάθηκε στο πέλαγος μια βροχερή νυχτιά
Μην κοιτάζεις τώρα πίσω Μην προσμένεις να γυρίσω Αν ραγίσει το γυαλί Αν παγώσει το φιλί Η καρδιά αλλάζει ρότα
Δεν χτύπάει όπως πρώτα

ΠΙΚΡΑΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

Έπλυνα τον πόνο με νερό της λησμονιάς μα δεν μπορεσα να σβήσω τα σημάδια στο μυαλό μου σαν φιγούρα τριγυρνάς  και μου κάνεις αξημερωτα τα βράδυα.
'Εβαλα  βάλσαμο  επανω στην πληγή   μα ανοιχτή την βλέπω να ναι ακόμα λόγια αγάπης ξεπηδούν  απ την καρδιά λόγια που ψυθίριζε τ' ολόγλυκό σου στόμα
Ίσως τον θέλω αυτόν τον πόνο να τον νιώθω σαν το μαχαιρι να γυρίζει στην πληγή μου μια συντροφιά τις κρύες νύχτες που μαι μόνη και ξεχειλίζει σαν ποτάμι η οργή μου
κερί ανάβω και την φλόγα του χαιδεύω αναρωτιέμαι -αχ αληθεια τι γυρέυω- αφου τα ονειρα πια έχουν γίνει στάχτη και την ελπίδα την φυλάκισα με φράχτη
πικρό στα χείλη το νερό και το ψωμάκι λες και το πότισαν το πιό πικρό φαρμάκι είσαι μια θύμηση που δεν μπορεί να σβήσει μαζί με μένα μοναχά κι αυτη θα ξεψυχίσει
Ντόρα Μανατάκη