Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΘΑ ΘΕΛΑ…

Ένα καράβι θα ΄θελα φίλοι μου  ν΄ αρματώσω
Τους άχρηστους πολιτικούς κει μέσα να φορτώσω

Να τους φουντάρω στα βαθιά, μήπως γλυτώσ’ η Ελλάδα
Γιατί την καταντήσανε, τσινιάρικη φοράδα

Οι κάλπες τους εβάλανε μες το μυαλό αέρα
Τους το φουσκώσανε καλά και λεν την νύχτα μέρα

Κύμα απεργίας πλάκωσε ,όμως αυτοί… χαμπάρι
Μας γράψαν όλους στο δεξί κι αριστερό παπάρι

 όσοι πιστέψανε σ αυτούς και τσ’έριξαν την ψήφο
Χτυπάνε το κεφάλι τους ν΄ ανοίξουνε στον τοίχο

Έχουνε πέσει αλίμονο στην μάσα στην μαρχάλα
Και τον λαό τον άμοιρο τον έχουν στην τρεχάλα

Πεινάμε τους φωνάζουμε δεν έχουμε να φάμε
Κι εκείνοι…. αισιόδοξα το μέλλον νταγιαντάνε

Για μιαν Ελλάδα μας μιλούν οπού χει  ευημερία
Κι εμείς με στόμα ανοιχτό γεμάτο απορία

Κοιτάμ’ ένας τον άλλονε – τι λένε τα λαμόγια;;;-
Με θράσος ξεστομίζουνε παχιά, γελοία λόγια

Χωρίς αιδώ ασύστολα ψευτιές μας αραδιάζουν
Και μες την τσέπη μας βαθιά, το χέρι τους το βάζουν

Νόμους ψηφίζουν στη βουλή, στο πόδι, κι όποιος κάτσει
Και στην ΔΕΗ μας χώσανε, το νέο τα χαράτσι

Αυτός που ‘φαγε τα πολλά κι έγινε σαν βαρέλι
Και δεν μπορεί τα δάχτυλα να βγάλει απ’ το μέλι,

«όλοι μαζί τα φάγαμε», μας πέταξε στην μούρη
Μόνο που διάλεξε γκουρμέ, για μας δροσάτ’ αγγούρι

Γι αυτό και σας παρακαλώ πατρίδα αν πονάμε

Ένα χεράκ’ ας βάλουμε στον πάτο να τους πάμε
ΤΡΑΓΟΥΔΙ- ΜΟΥΣΙΚΗ  ΛΕΝΑ ΙΩΑΝΝΟΥ


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΧΑΜΕΝΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Κρεμάστηκε στα χειλη η αγάπη Και του ονείρου έσπασε η κλωστή Χάθηκε του πόθου η λαχτάρα Και  του φιλιου σου η ανάσα η ζεστή
Μάδησε ο έρωτας σαν μια μαργαρίτα Και έσβησε η φλόγα του κορμιού Πήρε μακρυά τ άστέρια της η νύχτα Και η φωνή...σαν  πληγωμένου αγριμιού
Φόρεσε κουρέλια η χαρά Και ματωμένο τριαντάφυλλο στο στήθος Την μοναξιά  της πέρα δώθε τριγυρνά Μέσα στο ανώνυμο το πλήθος
Μίσεψε το πάθος ..., Αποχωρισμός Σαν μεταναστης που άλλαξε πατρίδα Σφάλισαν τα βλέφαρα του νου Απόφαση.....Ναι!  Χαθηκε η παρτίδα!!!
ΝΤΟΡΑ ΜΑΝΑΤΑΚΗ

ΠΙΚΡΑΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

Έπλυνα τον πόνο με νερό της λησμονιάς μα δεν μπορεσα να σβήσω τα σημάδια στο μυαλό μου σαν φιγούρα τριγυρνάς  και μου κάνεις αξημερωτα τα βράδυα.
'Εβαλα  βάλσαμο  επανω στην πληγή   μα ανοιχτή την βλέπω να ναι ακόμα λόγια αγάπης ξεπηδούν  απ την καρδιά λόγια που ψυθίριζε τ' ολόγλυκό σου στόμα
Ίσως τον θέλω αυτόν τον πόνο να τον νιώθω σαν το μαχαιρι να γυρίζει στην πληγή μου μια συντροφιά τις κρύες νύχτες που μαι μόνη και ξεχειλίζει σαν ποτάμι η οργή μου
κερί ανάβω και την φλόγα του χαιδεύω αναρωτιέμαι -αχ αληθεια τι γυρέυω- αφου τα ονειρα πια έχουν γίνει στάχτη και την ελπίδα την φυλάκισα με φράχτη
πικρό στα χείλη το νερό και το ψωμάκι λες και το πότισαν το πιό πικρό φαρμάκι είσαι μια θύμηση που δεν μπορεί να σβήσει μαζί με μένα μοναχά κι αυτη θα ξεψυχίσει
Ντόρα Μανατάκη

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΡΩΤΑΣ

Ο δικός μας έρωτας δεν γνώρισε παράδεισο Γκρεμιστηκε τσακιστηκε και έπεσε στην άβυσσο Ο δικός μας έρωτας δεν έπιασε λιμάνι Πάλεψε με τα κύματα την φουσκοθαλασσιά Και χάθηκε στο πέλαγος μια βροχερή νυχτιά
Μην κοιτάζεις τώρα πίσω Μην προσμένεις να γυρίσω Αν ραγίσει το γυαλί Αν παγώσει το φιλί Η καρδιά αλλάζει ρότα
Δεν χτύπάει όπως πρώτα