Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ…..


Δεν ξέρω τι λέω δεν ξέρω που πάω
Το μόνο που ξέρω πως την αγαπάω
Τα πήρε χθες βράδυ χοντρά στο κρανίο
Που μ’ είδε καμάκι να κάνω στις δύο

Που να ‘ξερα ότι, θα ‘ρθεί στο μπαράκι
Της ήρθε.. μου είπε να πιεί ουισκάκι
«γυναίκες» σου λέει … δεν έχουνε μπέσα
Εμένα μου είπε « θα μείνω μέσα!!»

Και να τη μπροστά μου σαν φάντης μπαστούνι
Και μάλιστα μου πε «φτου σου γουρούνι!!!»
Της λέω «αγάπη να σου εξηγήσω…»
«Βρε άντε και χάσου θα σε χαστουκίσω..»

Γυρίζει και φεύγει την παίρνω από πίσω
Συγνώμη ζηταώ μήπως την πείσω
 
« Τελειώσαμε, ούτε που να σε ξέρω»
«αγάπη , τι θέλεις να υποφέρω?»

Δεν μ’ άκουσε κι ούτε που την ξαναείδα
“Αγόρι μου, μου είπε, χαμέν’ η παρτίδα
Το λάθος πληρώνεις η αγάπη δεν είναι
Παίξε και γέλασε ή φύγε ή μείνε”!...
bye!!!!!!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΧΑΜΕΝΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Κρεμάστηκε στα χειλη η αγάπη Και του ονείρου έσπασε η κλωστή Χάθηκε του πόθου η λαχτάρα Και  του φιλιου σου η ανάσα η ζεστή
Μάδησε ο έρωτας σαν μια μαργαρίτα Και έσβησε η φλόγα του κορμιού Πήρε μακρυά τ άστέρια της η νύχτα Και η φωνή...σαν  πληγωμένου αγριμιού
Φόρεσε κουρέλια η χαρά Και ματωμένο τριαντάφυλλο στο στήθος Την μοναξιά  της πέρα δώθε τριγυρνά Μέσα στο ανώνυμο το πλήθος
Μίσεψε το πάθος ..., Αποχωρισμός Σαν μεταναστης που άλλαξε πατρίδα Σφάλισαν τα βλέφαρα του νου Απόφαση.....Ναι!  Χαθηκε η παρτίδα!!!
ΝΤΟΡΑ ΜΑΝΑΤΑΚΗ

ΠΙΚΡΑΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

Έπλυνα τον πόνο με νερό της λησμονιάς μα δεν μπορεσα να σβήσω τα σημάδια στο μυαλό μου σαν φιγούρα τριγυρνάς  και μου κάνεις αξημερωτα τα βράδυα.
'Εβαλα  βάλσαμο  επανω στην πληγή   μα ανοιχτή την βλέπω να ναι ακόμα λόγια αγάπης ξεπηδούν  απ την καρδιά λόγια που ψυθίριζε τ' ολόγλυκό σου στόμα
Ίσως τον θέλω αυτόν τον πόνο να τον νιώθω σαν το μαχαιρι να γυρίζει στην πληγή μου μια συντροφιά τις κρύες νύχτες που μαι μόνη και ξεχειλίζει σαν ποτάμι η οργή μου
κερί ανάβω και την φλόγα του χαιδεύω αναρωτιέμαι -αχ αληθεια τι γυρέυω- αφου τα ονειρα πια έχουν γίνει στάχτη και την ελπίδα την φυλάκισα με φράχτη
πικρό στα χείλη το νερό και το ψωμάκι λες και το πότισαν το πιό πικρό φαρμάκι είσαι μια θύμηση που δεν μπορεί να σβήσει μαζί με μένα μοναχά κι αυτη θα ξεψυχίσει
Ντόρα Μανατάκη

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΡΩΤΑΣ

Ο δικός μας έρωτας δεν γνώρισε παράδεισο Γκρεμιστηκε τσακιστηκε και έπεσε στην άβυσσο Ο δικός μας έρωτας δεν έπιασε λιμάνι Πάλεψε με τα κύματα την φουσκοθαλασσιά Και χάθηκε στο πέλαγος μια βροχερή νυχτιά
Μην κοιτάζεις τώρα πίσω Μην προσμένεις να γυρίσω Αν ραγίσει το γυαλί Αν παγώσει το φιλί Η καρδιά αλλάζει ρότα
Δεν χτύπάει όπως πρώτα