Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΟ ΚΑΜΑΚΙ


Μια νύχτα Αυγουστιάτικη
Ζεστό καλοκαιράκι
Επήγα μ ένα φίλο μου
Να πιω σ ένα μπαράκι

Παράγγειλα ένα διπλό
 ουίσκι Με παγάκια
Λιγάκι για να ζαλιστώ
Να φύγουν τα μεράκια

Με είχ’ αφήσει η γκόμενα
Τα είχαμε τσουγκρίσει
Μου ‘χε δηλώσει καθαρά
Δεν θα ξαναγυρίσει

Κι ενώ μες το ποτήρι μου
Έβλεπα την μορφή της
Μπροστά μου φάνηκες εσύ
Σαν να σουνα κομήτης

Μου ζήτησες μια φωτιά
ν’ ανάψεις το τσιγάρο
και έπαθα ταράκουλο
κόντεψα να τα πάρω

με κοίταξες παθιάρικα
μ’ ακούμπησες λιγάκι
με άλλα λόγια δηλαδή
μου έκανες καμάκι

μου άρεσε και τσίμπησα
σου έπιασα το χέρι
και από τότε έγινες

αχώριστο μου ταίρι

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΜΕ ΤΑ ΧΕΙΛΗ, ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Με τα χείλη δεν μπορώ να το προφέρω
Με τα μάτια το φωνάζω σ’ αγαπώ
Το’ χω κλείσει στην καρδιά μου φυλαχτό
Θα’ ναι πάντα το μικρό μου μυστικό

Καρδιοχτύπια μου αθέατες εικόνες
Του ονείρου εσύ πρωταγωνιστής
Μιας παράστασης χωρίς αρχή και τέλος
Ειμ’ αγάπη μου ο μόνος θεατής

Ένα δάκρυ έχω κλέψει από σένα
Απ’ τα μάτια σου όταν το’δα να κυλά
Στην καρδιά το’ χω κρεμάσει με καδένα
Και τις νύχτες το χαϊδεύω απαλά

Ρ.
Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ και σαν στόχος ζητώ
Ένα βέλος να μπω στην καρδιά σου
Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ
Mε τι λόγια μπορώ να στο πω

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΕΜΟΣ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΕΜΟΣ (τραγουδι Μπεσσυ Αργυράκη)
Μες τη ζεστή σου αγκαλιά
Με τα ατέλειωτα φιλιά
Ξανά νοιωσα του έρωτα τα χάδια

Ήρθες σαν ήλιος την αυγή
Για να γλυκάνεις μια πληγή
Να σβήσεις όλα τα παλιά της τα σημάδια

Τώρα το χέρι μου κρατάς
Αφήνομαι όπου με πας
Ξέρω πως είσαι της καρδιάς μου η πυξίδα

Πίνω νερό απ την πηγή
Πατάω γερά πάνω στη γη
Και γράφω τέλος στην παλιά μου την σελίδα

R
Κανένας άνεμος ξανά
Καμιά βροχή απ το πουθενά
Δεν θα μου πάρει αυτό που χρόνια λαχταρούσα

Κανένας δρόμος σκοτεινός
Κανένας γκρίζος ουρανός
Δεν θα μου σβήσει αυτό τα αστέρι που ζητούσα

ΑΚΟΥΣΕ ΜΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ

ΑΚΟΥΣΕ ΜΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ
Σ όλα τα πρέπει τράβηξα μια μαύρη χαρακιά Τα θέλω μου πήραν σειρά, και μα την Παναγιά Γι αυτά θα αγωνίζομαι, αυτά θα πάρουν θέση Θα σε γλεντήσω βρε ζωή και σ όποιονε αρέσει
Για ρώτα τι κατάλαβα σαν με τα πρέπει ζούσα? ‘όλους τους άλλους πλήρωνα… σε μένανε χρωστούσα Έβαζα φρένο στην καρδιά και στις επιθυμίες Κι άφηνα να με πνιγούνε του κόσμου οι αδικίες
Τώρα θα ζήσω όπως εγώ γουστάρω και μ αρέσει Το καπελάκι μου στραβά τώρα το ‘χω φορέσει Τα όνειρα που άφησα θα ξανακάνω πάλι Κι αν κάποια χρόνια χάθηκαν χαλάλι μου, χαλάλι…
Άκου λοιπόν μια συμβουλή Σ’ αυτήν την ψεύτρα τη ζωή,  μια είναι η ουσία Απόλαυσε ότι αγαπάς Τα πρέπει σε σκοτώνουνε, τα θέλω έχουν αξία!!!

Ντόρα Μανατάκη