Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΟ ΚΑΜΑΚΙ


Μια νύχτα Αυγουστιάτικη
Ζεστό καλοκαιράκι
Επήγα μ ένα φίλο μου
Να πιω σ ένα μπαράκι

Παράγγειλα ένα διπλό
 ουίσκι Με παγάκια
Λιγάκι για να ζαλιστώ
Να φύγουν τα μεράκια

Με είχ’ αφήσει η γκόμενα
Τα είχαμε τσουγκρίσει
Μου ‘χε δηλώσει καθαρά
Δεν θα ξαναγυρίσει

Κι ενώ μες το ποτήρι μου
Έβλεπα την μορφή της
Μπροστά μου φάνηκες εσύ
Σαν να σουνα κομήτης

Μου ζήτησες μια φωτιά
ν’ ανάψεις το τσιγάρο
και έπαθα ταράκουλο
κόντεψα να τα πάρω

με κοίταξες παθιάρικα
μ’ ακούμπησες λιγάκι
με άλλα λόγια δηλαδή
μου έκανες καμάκι

μου άρεσε και τσίμπησα
σου έπιασα το χέρι
και από τότε έγινες

αχώριστο μου ταίρι

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΤΗΝ ΡΕΜΒΗ

Μενεξεδί   το χρώμα, στ’ ουρανού το μπαλκόνι Μα εγώ νιώθω μόνη  – μοναξιά που πληγώνει - Αγναντεύω το δείλι, γλυκιά μέρα τ’ Απρίλη Περιμένω η νύχτα την μορφή σου να φέρει Στων ονείρων την ρέμβη και οι δυό χέρι χέρι Να βρεθούμε και πάλι, σε γαλάζιο ακρογιάλι Ανοιξιάτικα ρόδα, μυρωδιές μέντα, δυόσμος -τι μικρός ειν’ ο κόσμος- στην ψυχή είχα φυτέψει, πριν μακριά μου σε κλέψει και σε κάνει έν’ αστέρι, κάποιου αγγέλου το χέρι!
ΞΕΠΕΡΑΣΑΜΕ ΤΙΣ 1ΟΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΚΡΟΑΣΕΙΣ ΣΤΟ YOUTYBE... η χιονατη και οι 7 νανοι (Μελλοποιιμένο) Μελλοποίηση και τραγούδι Λένα Ιωάννου,στίχοι Ντόρα Μανατάκη Η ΧΙΟΝΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ 7 ΝΑΝΟΙ Τα πολύ παλιά τα χρόνια, σ ενα όμορφο παλάτι ζούσε μια βασιλοπούλα, που ... YOUTUBE.COM

ΑΧ ΒΡΕ ΑΚΗ....

Τον λέγανε Χαράλαμπο απ το Μοναστηράκι χαιδευτικά γουστάριζε να τον φωνάζουν Άκη είχε φίλους καρντασίνια,του Ψειρρή όλα τα σαίνια Τα χρόνια τα επόμενα,γνώρισε μια γκόμενα γναικάρα πρώτο μπόι, τσαλιμάτη απο σόι Το παίζανε στο κυριλέ, με το μελανουράκι κι απο τα στέκια του Ψειρρή, τραβήξαν Κολωνάκι Φιρμάτα γύρευε η μαντάμ λούσα για να ναι tredy μα το πολύ χαράτσωμα έφαγε τον αφέντη Όταν η τσέπη άδειασε, αυτή του είπε buy κι έψαξε άλλο κόκορα να βρει για να μαδάει Κι ο Χαραλάμπης γύρισε σαν την βρεμένη γάτα κι φίλοι του του είπανε σαν μάθαν τα μαντάτα Αχ! βρε Άκη... Αχ! βρε Άκη σ έριξε το γκομενάκι και την έφαγες την φόλα, κι άδειασε η πορτοφόλα γύρισες με άδεια χέρια στα παλά σου τα λημέρια μα οι φίλοι π αγαπάνε ξέρουνε και συγχωράνε... Ντόρα Μανατάκη