Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΧ! ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΆΘΕΙ ΓΙΑΝΝΗ Μ'…..



-Εχθές το βράδυ Γιάννη μου/ νομίζω ότι είδα…
-Χμ! τι μου ετοίμασες μωρ’ συ / δεν πέφτω στην παγίδα!

-Να βρε Γιαννάκη κοίτα δω, / δεν βλέπεις ρυτιδούλες;
Κάτω απ’ τα μάτια έκανα / και δυό μικρές σακούλες.

-Μία χαρά σε βλέπω εγώ / και τίποτα δεν έχεις
Πάλι σε ξεμυαλίσαμε / στα Ινστιτούτα τρέχεις;

-Αμάν βρε Γιάννη τίποτα/ πια δεν καταλαβαίνεις
Μία χαρά σου ζήτησα / να δώσεις της καημένης.

-Χαρά την λες εσύ αυτή; Εγώ την λέω χρήμα
Και μην ζητήσεις ούτε
cent / γιατί λυπάμαι….κρίμα!!!! 

-Τσιγκούνη Γιάννη πρόσεξε / θα μπεις σε καραντίνα
Και θα κοιμάσαι μόνος σου / πιο πάνω κι από μήνα

-Τι εννοείς γυναίκα μου; / θαρρώ με φοβερίζεις!
- Αλήθεια λέω Γιάννη μου, /και κάνε ότι νομίζεις!

-Μπα… δεν… θαρρώ… ίσως… μπορεί… / Αχ! Πως με φέρνεις τούμπα
 
Και για ότι σου ‘ρθει στο μυαλό, / πέφτω εγώ στην λούμπα.

-Έτσι σε θέλω Γιάννη μου /
large και ανοιχτοχέρη
Αν η γυναίκα έχει ανθούς, / ξέρει και τους προσφέρει

Αν όμως είναι Γιάννη μου / σαν μαραμένο…..
άστα!
Ο άντρας ψάχνει λούλουδα / σ’ άλλη ανθισμένη γλάστρα!!!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΧΑΜΕΝΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Κρεμάστηκε στα χειλη η αγάπη Και του ονείρου έσπασε η κλωστή Χάθηκε του πόθου η λαχτάρα Και  του φιλιου σου η ανάσα η ζεστή
Μάδησε ο έρωτας σαν μια μαργαρίτα Και έσβησε η φλόγα του κορμιού Πήρε μακρυά τ άστέρια της η νύχτα Και η φωνή...σαν  πληγωμένου αγριμιού
Φόρεσε κουρέλια η χαρά Και ματωμένο τριαντάφυλλο στο στήθος Την μοναξιά  της πέρα δώθε τριγυρνά Μέσα στο ανώνυμο το πλήθος
Μίσεψε το πάθος ..., Αποχωρισμός Σαν μεταναστης που άλλαξε πατρίδα Σφάλισαν τα βλέφαρα του νου Απόφαση.....Ναι!  Χαθηκε η παρτίδα!!!
ΝΤΟΡΑ ΜΑΝΑΤΑΚΗ

ΠΙΚΡΑΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

Έπλυνα τον πόνο με νερό της λησμονιάς μα δεν μπορεσα να σβήσω τα σημάδια στο μυαλό μου σαν φιγούρα τριγυρνάς  και μου κάνεις αξημερωτα τα βράδυα.
'Εβαλα  βάλσαμο  επανω στην πληγή   μα ανοιχτή την βλέπω να ναι ακόμα λόγια αγάπης ξεπηδούν  απ την καρδιά λόγια που ψυθίριζε τ' ολόγλυκό σου στόμα
Ίσως τον θέλω αυτόν τον πόνο να τον νιώθω σαν το μαχαιρι να γυρίζει στην πληγή μου μια συντροφιά τις κρύες νύχτες που μαι μόνη και ξεχειλίζει σαν ποτάμι η οργή μου
κερί ανάβω και την φλόγα του χαιδεύω αναρωτιέμαι -αχ αληθεια τι γυρέυω- αφου τα ονειρα πια έχουν γίνει στάχτη και την ελπίδα την φυλάκισα με φράχτη
πικρό στα χείλη το νερό και το ψωμάκι λες και το πότισαν το πιό πικρό φαρμάκι είσαι μια θύμηση που δεν μπορεί να σβήσει μαζί με μένα μοναχά κι αυτη θα ξεψυχίσει
Ντόρα Μανατάκη

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΡΩΤΑΣ

Ο δικός μας έρωτας δεν γνώρισε παράδεισο Γκρεμιστηκε τσακιστηκε και έπεσε στην άβυσσο Ο δικός μας έρωτας δεν έπιασε λιμάνι Πάλεψε με τα κύματα την φουσκοθαλασσιά Και χάθηκε στο πέλαγος μια βροχερή νυχτιά
Μην κοιτάζεις τώρα πίσω Μην προσμένεις να γυρίσω Αν ραγίσει το γυαλί Αν παγώσει το φιλί Η καρδιά αλλάζει ρότα
Δεν χτύπάει όπως πρώτα