Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όμορφο Σαντορινάκι (νησιώτικο)


Τ' όμορφο καλοκαιράκι 
μια αναμνηση εχει γίνει
κι ο έρωτας που ζήσαμε
μαζί στην Σαντορίνη

Θα 'ρθω και πάλι μήπως βρω
τα δυό σου μάτια π' αγαπώ
τα δυο γλυκά σου μάτια
 
που μ' έκαναν κομμάτια

Ναι! θα'ρθω πάνω στα Φυρά
και πάλι γι άλλη μια φορά
μήπως σε ανταμώσω
τον περσινό μας έρωτα
θέλω να ξανανιώσω

Ρ.
Όμορφο Σαντορινάκι
θάρθω με το καραβάκι
με μπουνατσα ή μ' αέρα
να σε ψάξω στη Καλντέρα.

Θ' ανεβώ στο Μεροβίγλι
και στην Παναγια καντήλι
αχ! στη χάρη της θα τάξω
για να μη σε ξαναχάσω

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΧΑΜΕΝΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Κρεμάστηκε στα χειλη η αγάπη Και του ονείρου έσπασε η κλωστή Χάθηκε του πόθου η λαχτάρα Και  του φιλιου σου η ανάσα η ζεστή
Μάδησε ο έρωτας σαν μια μαργαρίτα Και έσβησε η φλόγα του κορμιού Πήρε μακρυά τ άστέρια της η νύχτα Και η φωνή...σαν  πληγωμένου αγριμιού
Φόρεσε κουρέλια η χαρά Και ματωμένο τριαντάφυλλο στο στήθος Την μοναξιά  της πέρα δώθε τριγυρνά Μέσα στο ανώνυμο το πλήθος
Μίσεψε το πάθος ..., Αποχωρισμός Σαν μεταναστης που άλλαξε πατρίδα Σφάλισαν τα βλέφαρα του νου Απόφαση.....Ναι!  Χαθηκε η παρτίδα!!!
ΝΤΟΡΑ ΜΑΝΑΤΑΚΗ

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΡΩΤΑΣ

Ο δικός μας έρωτας δεν γνώρισε παράδεισο Γκρεμιστηκε τσακιστηκε και έπεσε στην άβυσσο Ο δικός μας έρωτας δεν έπιασε λιμάνι Πάλεψε με τα κύματα την φουσκοθαλασσιά Και χάθηκε στο πέλαγος μια βροχερή νυχτιά
Μην κοιτάζεις τώρα πίσω Μην προσμένεις να γυρίσω Αν ραγίσει το γυαλί Αν παγώσει το φιλί Η καρδιά αλλάζει ρότα
Δεν χτύπάει όπως πρώτα

ΠΙΚΡΑΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

Έπλυνα τον πόνο με νερό της λησμονιάς μα δεν μπορεσα να σβήσω τα σημάδια στο μυαλό μου σαν φιγούρα τριγυρνάς  και μου κάνεις αξημερωτα τα βράδυα.
'Εβαλα  βάλσαμο  επανω στην πληγή   μα ανοιχτή την βλέπω να ναι ακόμα λόγια αγάπης ξεπηδούν  απ την καρδιά λόγια που ψυθίριζε τ' ολόγλυκό σου στόμα
Ίσως τον θέλω αυτόν τον πόνο να τον νιώθω σαν το μαχαιρι να γυρίζει στην πληγή μου μια συντροφιά τις κρύες νύχτες που μαι μόνη και ξεχειλίζει σαν ποτάμι η οργή μου
κερί ανάβω και την φλόγα του χαιδεύω αναρωτιέμαι -αχ αληθεια τι γυρέυω- αφου τα ονειρα πια έχουν γίνει στάχτη και την ελπίδα την φυλάκισα με φράχτη
πικρό στα χείλη το νερό και το ψωμάκι λες και το πότισαν το πιό πικρό φαρμάκι είσαι μια θύμηση που δεν μπορεί να σβήσει μαζί με μένα μοναχά κι αυτη θα ξεψυχίσει
Ντόρα Μανατάκη