Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΣΙΓΑΡΟ ΜΟΥ ΕΣΥ


Τσιγάρο μου εσύ
Μόνη παρηγοριά μου
Στα παγωμένα δάχτυλα μου σε κρατώ

Τσιγάρο μου εσύ
 
Σκληρή η μοναξιά μου
Τα δαχτυλίδια του καπνού τώρα μετρώ

Refrain


Και σκέφτομαι μια αγάπη που έχει πια χαθεί
Ο χρόνος δεν την έσβησε δεν έχει ξεχαστεί
Μες το μυαλό μου τριγυρνά σαν έμμονη ιδέα
Κι ένα τσιγάρο άφιλτρο τώρα έχω παρέα


Σένα δωματιο κλειστό
το βλέμμα μου πλανιέται
εσενα συλλογιζομαι κι ο νους μου τυρανιέται

σ ενα δωματιο κλειστό
στο νου εικόνες φερνω
κι απ το πακετο μου ξανά ενα τσιγαρο παίρνω



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΡΩΤΑΣ

Ο δικός μας έρωτας δεν γνώρισε παράδεισο Γκρεμιστηκε τσακιστηκε και έπεσε στην άβυσσο Ο δικός μας έρωτας δεν έπιασε λιμάνι Πάλεψε με τα κύματα την φουσκοθαλασσιά Και χάθηκε στο πέλαγος μια βροχερή νυχτιά
Μην κοιτάζεις τώρα πίσω Μην προσμένεις να γυρίσω Αν ραγίσει το γυαλί Αν παγώσει το φιλί Η καρδιά αλλάζει ρότα
Δεν χτύπάει όπως πρώτα

ΧΑΜΕΝΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

Κρεμάστηκε στα χειλη η αγάπη Και του ονείρου έσπασε η κλωστή Χάθηκε του πόθου η λαχτάρα Και  του φιλιου σου η ανάσα η ζεστή
Μάδησε ο έρωτας σαν μια μαργαρίτα Και έσβησε η φλόγα του κορμιού Πήρε μακρυά τ άστέρια της η νύχτα Και η φωνή...σαν  πληγωμένου αγριμιού
Φόρεσε κουρέλια η χαρά Και ματωμένο τριαντάφυλλο στο στήθος Την μοναξιά  της πέρα δώθε τριγυρνά Μέσα στο ανώνυμο το πλήθος
Μίσεψε το πάθος ..., Αποχωρισμός Σαν μεταναστης που άλλαξε πατρίδα Σφάλισαν τα βλέφαρα του νου Απόφαση.....Ναι!  Χαθηκε η παρτίδα!!!
ΝΤΟΡΑ ΜΑΝΑΤΑΚΗ

HAI-KOU

Το χαϊκού ) είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα. Παραδοσιακά αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους για έμφαση ή σε έναν, χωρισμένο με κενά. Το χαϊκού είναι με συνολικά 17 συλλαβές η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο. HAI –KOU
Η χαρά μέσα
στα κουρέλια, που να ‘βρει 
Aχ! να τρυπώσει
***
Η αγάπη μας
σαν βροχή, μπαίνει από
τις χαραμάδες
***
Χρόνε προχώρα
Το παρελθόν ας γίνει
η νοσταλγία
***
Στου ήλιου το φως
πηγάζει η ελπίδα
Δίψα για ζωή! ***
Τα τελευταία
λόγια της καρδιάς. Όχι!
Θέλω να ζήσω!
Ντόρα Μανατάκη